با دل گفتم  ز دیگران بیش مباش  رو مرهم ریش باش و چون نیش مبا ش

خواهی که ز هیچ کس  بتو بد نرسد   بد گوی و بد آموز و بد اندیش مباش

آن کس که ترا بدید ای خوب اخلاق    در حال دهد کون و مکان را سه طلاق

مه را چه طراوت  و زحل را چه محل     با طلعت آفتاب  اندر آ فا ق

یک چند میان خلق کردیم درنگ   ز ایشان به وفا نه بوی دیدیم نه رنگ

آن به که نهان شویم از دیده خلق   چون آب در آهن و چو آتش در سنگ

از روی تو من همیشه گلشن بودم  و از دیدن تو دو دیده روشن بودم

من میگفتم چشم بد از روی تو دور  جانا مگر آن چشم بدت من بودم!

امروز یکی گردش مستانه کنم    و از کاسه سر ساغر و پیمانه کنم

امروز در این شهر همی گردم مست  می جویم عاقلی که دیوانه کنم

بخروشیدم گفت خموشت خواهم  خاموش شدم گفت خروشت خواهم

بر جوشیدم گفت که نی ساکن باش   ساکن گشتم گفت بجوشت خواهم

بر زلف تو گر دست درازی کردم     والله که حقیقت نه مجازی کردم

من در سر زلف توبدیدم دل خویش   پس با دل خویش عشقبازی کردم

در آن لحظه که آدمی به کمال وشکوه بی نهایت آفریدگار جهان می اندیشد سراپا شیفته

آن می شود   دل و جانش به خضوع وخشوع و فروتنی می گراید با آهنگ فطرت در

برابرآن همه کمال و عظمت ...

سر تعظیم فرود می آورد"رکوع"

سر به زمین می ساید"سجود"

زبان به ستایش می گشاید"حمد و تسبیح"

بر یاد لبت لعل نگین می بوسم     آنم چو به دست نیست این می بوسم

دستم چو بر آسمان تو می نرسد    می آرم سجده و زمین می بوسم

تا کی ز زمانه رنگ و بو را بینیم    و قت است که آن لطیف خو را بینیم

در وی نگرم  خیال خود را نگرم     در خود بینم خیال او را بینم

تو بحر لطافتی  وما همچو کفیم   آ نسوی که موج رفت ما آن طرفیم

آن کف که به خون عشق آلوده ا ستی   بر ما می زن که بر کفت همچو دفیم

چندانکه بکار خود فرو می بینم    بی دیدگی خویش نکو می بینم

با زحمت چشم خود چه خواهم کردن  اکنون که جهان به چشم او می بینم

بارکس در يکی از مصاحبه های اخير خود گفته است که انگيزه او برای ترجمه اشعار مولوی بسيار اتفاقی

بوده است چون او حتی نام مولوی را هم نشنيده بود تا اينکه يک نويسنده آمريکايی به نام رابرت بلای در

سال ۱۹۷۶ يک نسخه از ترجمه اشعار مولوی را به زبان انگليسی سنگين و دانشگاهی که تنها ترجمه از

اشعار اين شاعر در آن زمان بود به او داد و گفت "اين اشعار را بايد ازقفس رها کرد. "

        کلمن بارکس مترجم اشعار مولانا                                        

به گفته بسياری از منابع ظرف دهسال گذشته ترجمه اشعار مولوی بيش از هر شاعر ديگری درآمریکا

یارب مرا یاری بده،تا خوب آزارش كنم

گفتم چشمم گفت براهش میدار   گفتم جگرم گفت پر آهش میدار

گفتم که دلم گفت چه داری در دل    گفتم غم تو گفت نگاهش میدار

رفتم به سر گور نگار دلدلر  می تافت به گلزار تنش چون گلزار

بر خاک ندا کردم  خاکا زنهار    آن یار وفادار مرا نیکو دار

گوش ما را بی دم اسرار مدار    چشم ما را بی رخ دلدار مدار

بزم ما بی نی و خمار مدار    ما را نفسی بیخودت ای یار مدار

گر در سر و چشم  عقل داری و صبر    بفروش زبان را و سر از تیغ بخر

ماهی طمع از زبان گویا ببرید     ز این رو  نبرند از تن ماهی سر

یاد تو کنم دلم تپیدن گیرد   خونابه ز دیده ام چکیدن گیرد

هر جا خبر دوست رسیدن گیرد  بیچاره دلم ز خود رمیدن گیرد

مگزار که غصه در میانت گیرد  یا وسوسه های این جهانت گیرد

رو شربت عشق در دهان نه شب و روز  زان پیش که حکم حق دهانت گیرد

گرما  نه همه  تنور  سوزان باشد    ناگه زدرم درآی  گرم آن باشد

چون وعده دهی نیای سرد آن باشد    سرما نه همه سرد زمستان باشد

از شبنم عشق خاک آدم گل شد  صد فتنه و شور در جهان حاصل شد

صد نشتر عشق بر رگ و روح زدند  یک قطره از آن چکید و نامش دل شد

چون دید رخ زرد من آن شهره نگار  گفتا که دگر به وصلم امید مدار

زیرا که توضد ما شدی در دیدار    تو رنگ خزان داری و من رنگ  بهار

خورشید همی زرد شود بر دیوار  ما نیز همی زرد شویم از غم یار

گاه از غم یار و گه ز نادیدن یار   گر کار چنین است خدایا زنهار

ز اول که مرا عشق نگارم بربود    همسایه من   ز ناله من نغنود

اکنون کم شد ناله   عشقم بفزود    آتش چو هوا رفت کم گردد دود

گر دریا را همه نهنگان گیرند   ور صحرا  را همه پلنگان گیرند

ور نعمت و مال چشم تنگان گیرند   عشاق  جمال خوب رویان گیرند

رو دیده بدوز تا دلت دیده شود    ز آن دیده جهان دگرت دیده شود

گر تو ز پسند خویش بیرون آیی    کارت همه سر به سر پسندیده شود

قاصد پی اینکه بنده خندان نشود   پنهان مکن از بنده که پنهان نشود

گر بر در باغی بنویسی زندان     باغ از پی آن نوشته زندان نشود

تا بتوانی مدام می باش به ذکر    که از ذکر ترا راه نمایند به فکر

محرم چو شدی در حرم اجلالش  بینی به یقین جمال معشوقه بکر

       ما میمیریم تا ارزشها زنده بمانند

 از جان خود گذ شتیم  با خونه خود نوشتیم یا مرگ یا مصدق !

امروز راننده تاکسی یه آقای فکرکنم بالای 65 سال داشت یادم داد.

 باز هم با شنیدن صدای باران معنی همدردی آسمان را بفهمیم

 باز هم با دیدن پژمرده شدن گل یاس یادمون بیاد که زمان چقدر زود گذره

باز هم با همراهی مورچه ای  یاد بگیریم که زندگی باید کرد

اینقدر از این باز هم ها هست که همه بلدن بگن بازهم   باز هم   باز هم....مگه نه؟

میشه هر کی که میخونه یه باز همم تو نظر بنویسه!ممنون میشم

برف دوست داشتنی! برف پاک! برف آسمونی! برفی خان خیلی شیرین و خوش

صحبت بود...

ببینینش! دیگه نیست انگار آب شده رفته تو زمین!!! یه ساله دیگه هم گذشت...

انس با خدا

ای اشرف مخلوقات من تو را آفریده ام و از حال درون تو با خبرم , اسرار تو را میدانم و

برملا نمی کنم ,تنها کسی هستم که مطمئنی به تو خیانت نمی ورزم.

ای آدم بمن روی آور  وبا من انس بگیر. تو مال منی ,نه از آن دیگران. اگر یک قدم به سوی

من بیایی ده قدم به سوی تو خواهم برداشت...

ای دل ار محنت و بلا داری   بر خدا اعتمادها داری..

این چنین حضرتی و تو نومید!  مشو ای دل اگر خدا داری

رخت اندیشه میکشی هر جا  بنگر آخر دگر که را داری

لطفهایی که کرد چندین گاه   یاد آور اگر وفا داری

عمر ضایع مکن که عمر گذشت  زرگری کن که کیمیا داری

به اقبال چنین گلشن بباید نقد خندیدن  تو خندان روتری با من  که باشم من تو مولایی

تویی کامل منم ناقص تویی خالص منم مخلص  تویی سور و منم راقص منم اسفل تو بالایی

تو ما باشی مها ما تو ندانم که این منم یا تو  شکر هم تو شکر خا تو  بخا که خوش همی خاهی

وفادار است میعادت توقف نیست در دادت عطا و بخشش شادت نه نسیه است و نه فردایی.