سر سکوت

انگشت خموشی به لب خویش نهادن  به زان که بخایی به لب انگشت ندم را

                                                                            "  ادیب الممالک فراهانی "

دل است ای خردمند زندان راز      چو گفتی نیاید به زنجیر باز

                                                                  " سعدی"

چو دل را محرم اسرار کردند   خموشی را اما نت دار کردند

خموشی بر سخن گر در نبستی  ز آسیب زبان یک سر نرستی

                                                                           " وحشی با فقی"

هست خاموشی نشان اهل راز    باش دائم از خموشی در گداز

                                                                          "عطار"

خاموشی  به  که  ضمیر دل خویش     با کسی گفتن و گفتن که مگوی

ای سلیم  آب ز سر چشمه ببند     که چو پر شد نتوان بستن جوی

                                                                            "سعدی"

                                         *   *    *

اشتقاق در لغت به معنای نیمه چیزی را گرفتن

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد   که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

                                                                                                   "حافظ"

مکناد = فعل دعایی

ز جام عشق او مستم دگر پندم مده ناصح   نصیحت گوش کردن دل هشیار می باید

                                                                                                   "شیخ بهایی"  

گاه گاهی که دمی  نیم دمی هم چو مسیح     زندگانی اگرم هست همان نیم دم است

                                                                                       "امیر خسرو دهلوی"

                                           *    *     *

اگر وا ژ ه ای  در آغاز و پایان بیتی تکرار شود آن را تصدیر می نامند

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ   زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

بیگانه که دوست باشد خویش است و خویش که دشمن باشد بیگانه.

                                                *    *    *

"قلب" در لغت به معنی "واژگونه کردن است" و مقلوب به معنی "واژگونه".

اگر قلب در تمام حروف دو کلمه واقع شده باشد، آن را "قلب کل" می گویند.

مثل کلمات (زار و راز) ، (گنج و جنگ) ، (تاریخ و خیرات)

همدمی نیست تا بگویم راز ----- خلوتی نیست تا بگریم زار

-         هر تصدیر نیز نوعی تکرار است:

ای آیه آیه آیه ی من در کتاب تو   ای امتداد سایه من آفتاب تو

                                                                          " قیصر امین پور"

                                  *   *   *

ندانست در بارگاه  غنی     که بیچارگی  به ز کبر و منی

به دولت کسانی سر افروختند     که تاج تکبر بینداختند

                                                        "سعدی"

مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست  دل سر گشته ما غیر تو را ذاکر نیست

                                                                                   "حافظ"

                                  *   *   *

معنی "ارسال المثل" آوردن یک ضرب المثل در شعر است.

هر گه که دل به عشق دهی خوش دلی بود  در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

                                                                                              "حافظ"             

 دوست خوبم محسن منو دعوت کرد تا توی یه بازی شرکت کنم !!! خب اینم یکی از جنبه های وبلاگ نویسیه!!

قوانین بازی از این قراره:

 1-عبارت شش‌کلمه‌ای را در وبلاگ خود پست کنید (در صورت لزوم توضیح هم اضافه کنید(

2- به کسی که شما را دعوت کرده است، در این پست لینک بدهید.

3- پنج وبلاگ دیگر را با لینک به بازی دعوت کنید.

4-به وبلاگ‌های دعوت‌شده اطلاع دهید و برای آنها دعوت‌نامه‌ای بفرستید.

عبارتی که من می نویسم : هر روز یه تولد دوباره است

اما دوستایی که دعوتشون کردم آیکا مریم  آیسان  holy girl و نیما

 شما هم خواستید می تونید شرکت کنید(اینم 6 تاست)                                               

 "مرا آفریدگار به از آفریدگان است"این عبارت ۶ کلمه ای دیگه

عاشقشم و ورد زبونمه...

الله الله  تو مپرس از با خودان اوصاف می   تو ببین درچشم مستان لطفهای عام او

دست بر رگهای مستان نه  دلا تا پی بری     از دهان آلودگان زان باده خود کام او

جمله خشم از کبر خیزد از تکبر پاک شو     گر نخواهی کبر را   رو بی تکبر خاک شو

خشم هرگز برنخیزد جز ز کبر و ما و من    هر دو را چون نردبان زیر  آر و بر افلاک شو

سقراط راجع به چند نوع تربیت صحبت کرد

اول راجع به تر بیتی که سبب می شود تقوی بوجود بیاید.

دوم راجع به تربیتی که سببب می شود انسان زیبائی را بشناسد و از آن لذت ببرد.

سوم تربیتی که سبب می شود انسان از عمرش کسب لذت کند بدون اینکه

از حدود اعتدال و عفت خارج شود.

چهارم آموزش و پرورشی که سبب می شود انسان دانشمند گردد.

اول سقراط   دوم افلاطون  سوم ارسطو...

سقراط زمان به دنیا اومدن افلاطون مردی 42 ساله بود.

ارسطو هم شاگرد افلاطون بود.

آنچه سبب شد که فلسفه در یونان تعمیم پیدا کند همین بود که سقراط و

افلاطون و ارسطو .. مباحث فلسفی را با بیان ساده بر زبان می آوردند

و آن قدر ساده صحبت می کردند که حتی افراد بی سواد می فهمیدند.

 ولی...  این دیگه بماند مهم نیست!

ارسطو آن قدر در علم و فلسفه موثر واقع شد که ما امروز(بدون اینکه بدانیم)

یک قسمت از کلماتی را که او وضع کرد تلفظ می کنیم.

مثله: موضوع – انرژی- پایان- عادت- علت – یونیورسیتی(دانشگاه)-

      فاکولتی(دانشکده)- قانون- نتیجه- اصل و.....

در فلسفه ارسطو اصطلاحات: ذات – صفت – جوهر – عرض –قوه –

ماده - وجه(صورت) و... وجود دارد.

فعلا  

تا توانی رفع غم از خاطر غمناک کن در جهان گریاندن آسان است اشکی پاک کن

لوتی  لوتی را شب تار می شناسد

تا تنور گرم است باید نان را چسباند

تا خر تو میدونه بار زمین نمی مونه!

تا خم نشوی بار به پشت ات نگذارند

تا نیاید زمستون شل شلی  نمیاد باهار گل گلی

تا یه سر چوب تو آتیش نباشه از اون سرش آب نمی چکه!

تا که از جانب معشوقه نباشد کششی    کوشش عاشق بیچاره به جایی نرسد

تا توانستم ندانستم چه سود؟  چون که دانستم توانستم نبود!!!

زمانه که تنگ می شود میان زن وشوهر (یا مردم) جنگ می شود!

خدا تنگ روزی می کند  قحط روزی نمی کند(عقیده ئی است)

جا تنگی باشه  دل تنگی نباشه!

آیینه ترا بیند اندازه عرض خود   در آیینه کی گنجد اشکال کمال تو!(مولانا)

دنیا جای آزمایش است نه آسایش

آدم است و یک آه و یک دم!

دیگ را آتش جوش می آورد  آدم را حرف!

آقا نوائی داره به بر قبائی داره  دس میکشه قباشو نمی شناسه باباشو!

هر که با نوح نشیند چه غم از توفانش

چاه کن همیشه ته چاه است.

عالم بی عمل مثله درخت بی ثمر یا زنبور بی عسل است.

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم   روزی سراغ وقت من آئی که نیستم!

تا توانی دلی بدست آر دل شکستن هنر نمی باشد.

تو هم در آینه حیران حسن خویشی؟! زمانه ای است که هر کس به خود گرفتار است!!!

آدم باید به دست مایه اش نگاه کند نه به همسایه اش!!

-آن چیست که در آسمان یکی است  در زمین بسیار؟مشتری

آن قدر غم توشه که عاشقی توش فراموشه!

از آن روزی که عالم را نهادند به هر کس هر چه لایق بود دادند!

ادب سرمایه زندگی است

از بی کسی به گربه گفتم توکسی!

اگر چغندر گوشت می شود هوو هم دوست می شود!

اگر مرد می توانست بچه داری کند می زائید!

اندک اندک خیلی می شود قطره قطره سیلی

اندکی جمال به از بسیاری قال

حرف ماشین به مسافر سیگاری:

ای که یک چند دمی داخل من مهمانی  قدمت خوش بپذیرم که تو یک انسانی

داخلم دود مکن  دود دلم بسیار است   تو مکن دود دلم را دو به صد چندانی!

اگر سخن  زر است خاموشی گوهر است

پشمان ز گفتن بسی دیده ام   ندیدم پشیمان کس از خامشی

سخن بلاست خاموشی طلاست!

ای آنکه به ملک خویش پاینده توئی

                                       در ظلمت شب صبح نماینده توئی

درهای امید بر دلم بسته شده

                                      بگشای خدایا که گشاینده توئی...

به پفی روشن به تفی خاموش!

می زند چشم تو هر لحظه به مژگان ناخن : ترسم ای شوخ میان من تو جنگ شود!{غنی}

از هر دستی که بدی از همون دست پس می گیری

از مکافات عمل غافل مشو  گندم از گندم بروید  جو ز جو {سعدی}

با دست پس می زنی با پا پیش می کشی!

- به خرچنگ گفتند:چرا یک بری راه می ری؟

گفت: جوانی است و هزار چم و خم!

- به سگ گفتند چه طور شد کد خدا شدی؟

گفت:از دوندگی های بیجا که کردم!

- به شتر گفتن چرا گردنت کجه؟

گفت:چی چیم رجه؟!

- به لره گفتند زرد آلو بخور رنگت سرخ وسفید بشه

گفت:زرد آلو با رنگ خودش چه کرده که با من بکنه!

دشمن دانا بلندت می کند   به زمینت می زند نادان دوست!

دشمن دانا  به  ز دوست نادان.

کاری بکن بهر ثواب  نه سیخ بسوزه نه کباب

به جایی برو که روی وا ببینی نه در وا!

این وجد و سماع ما مجازی نبود 

وین رقص که می کنیم بازی نبود

با بی خبران بگوی کای بی خردان

بیهوده سخن بدین دراز ی نبود{علاء الدین سمنانی}

ما به هر کس رسید رو دادیم

تا به جایی که آبرو دادیم

هر که در کارمان دخالت کرد

ریش و قیچی  به دست او دادیم

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

بارها داشتم از کنج لبانت هوسی

مردم از حسرت و ابراز نکردم به کسی...

گر بری گوش و گر کنی دمبم  که من از جای خود نمی جنبم

به جان عمو رجب نمی جنبم یک وجب.

تا هستم به ریشت بستم.

تنهائی به خدا می برازد وبس!

هر کی که درمونده شد  با ما برار خونده شد!

پا جائی می رود که دل برود

هرکس ز خزانه برد چیزی  گفتند : "مبر که این گناه است"

تعقیب نموده و گرفتند   "دزد نگرفته پادشاه است!"

پارچه سوزن ندیده . آرد آسیاب ندیده. هیزم تبر ندیده= سنجد

به جای بد کشانیدی سخن را که پر بی ربط  خواندی این دهن را!{ایرج}

جوانی مستی!  پیری سستی ! کی خدا پرستی؟!

زنان را عفت و عصمت ضرور است نه چادر لازم و نه چاقچور است

اگر زن را بود آهنگ هیزی  بود یکسان تاتر و پای دیزی

چه خوش این بیت را فرمود جامی  مهین استاد کل بعد از نظامی:

پری رو تاب مستوری ندارد  در ار بندی سر از روزن درآرد {ایرج}

خورش باید از میزبان گونه گون   نه گفتن از این کم خور از آن فزون

اگر چه بود میز بان خوش سخن   پزشکی نه خوب آید از میزبان{اسدی توسی}

گفتند: کی آمدی؟ گفت پس فردا  گفتند: پس فردا که هنوز نیامده؟

گفت: من ازش پیش افتادم که پس نیفتم!

کتاب می گه: کسم نده  اگر دادن پسم نده!

لا الهش را شنیدن و الا اللهش را نه!    

لا اله الا الله    خدایی وجود ندارد جز پرور دگار یکتا         

چماق دست خرس دادن آسان است  پس گرفتنش شرط است.

بد خودت را کجا شنیدی ؟ - آنجا که بد مردم را شنیدم!

بچه عزیز دردانه یا هیز می شود یا دیوانه.

ای فلک  به همه منقل دادی به ما کلک!

چسیتان:اون چیه که بال داره مال نداره جمال داره کمال نداره؟ - نقطه

          اون چیه که نه تو آتیش می سوزه نه تو آب تر میشه؟ - سایه

         اون چیه که همه می گن  و هیچکی لب نمی زنه؟ -لا اله الا الله

        اون کدوم بچه س که مادرشو می بینه غیب می شه؟ -رود خانه

یکی طفل دندان بر آورده بود  پدر سر به فکرت فرو برده بود

که من نان و برگ از کجا آرمش؟ مروت نباشد که بگذارمش

چو بیچاره گفت این سخن نزد جفت   نگر تا زن  او چه مردانه گفت:

"مخور هول ابلیس تا جان دهد! هم آن کس که دندان دهد نان دهد"

                                                                                  {سعدی}       

اونی که دهنش را داده روزیش را هم می دهد.

به مال مناز به یک شب بند است   به حسن نناز به یک تب بند است

"بر مال و جمال خویشتن قره مشو   کان را به شبی برند و این را به تبی"

مشتی را که پس از جنگ به یاد آید باید سر خود کوفت

فرصت مده از دست و نگه کن که چه خوش گفت

آن مشت زن پیر به فرزانه پسر بر:

"مشتی که پس از جنگ فرایاد تو آید   باید زدن آن مشت ز تشویر به سر بر!"

                                                                                          {ملک الشعرای بهار}

  زر پاک از محک دارد چه باک؟

یکی  پدرش را برد بازار بفروشد

گفتند مگر کسی هم تا حالا پدرش را فروخته؟

گفت من هم یک قیمتی می گویم کسی نخرد.

بیستون را عشق کند و شهرتش را فرهاد برد!

بی  محلی از صد تا فحش بدتر است.

زن وشوهر دعوا کنند ابلهان باور کنند.